अथ प्राप्तहस्तावलम्बनो उषादेव्या प्राचीमुदञ्चन् मयूखमाली । अधस्ताच्च तरुपतत्पयोबिन्दुक्लिन्नमृदाकीर्णपरिसरः ।  पुण्याश्रमेषु होमधूमलहरीभिः सर्वा च प्रकृतिः सुप्रभातसुखानिलेन उदयासीत् । तेषु चाश्रमेष्वन्तमः धौम्याश्रमः यश्च स्वतपसा नाशितबाह्याभ्यन्तरशत्रुः तस्य आरुणिरुपमन्युर्बैदश्चेति शिष्यत्रयमासीत् । तत्र आरुणिमुपाध्यायोब्रवीत् साम्प्रतिकःखलु वर्षाकालः। सञ्जातासु च तासु वर्षासु विद्रवन्त्यालवालाः गच्छ केदारखण्डं बधान । इत्याजिज्ञपत् ।एवमाज्ञिप्तः ततः प्रस्थाय तत्र प्राप्तः केदारखण्दं बद्धं नाशकत् । स एवं क्लिश्यमानेपश्यदुपायं भवतु एनं…

अस्ति पुरा त्रिशङ्कुर्नाम महाराजः यः स्वबाहुबलेन सर्वान् शत्रूनुन्मूल्य सागराम्बरां विश्वम्भरां प्रीत्या शशास । प्रजानां प्रीतिपात्रतां गतः। धर्मेण धरां परिपालयतः तस्य मनसि अनेनैव देहेन स्वर्गारोहणं कार्यं इति चिन्ता समुद्भूता । तामेव चिन्तां निविवेदयिषुः वसिष्ठनेदिष्ठमुपातिष्ठत् । वसिष्ठस्तु तदीयं मनोररथमपथे चलितं बुध्वा तदीयामर्थनां प्रत्याचष्टे । एतेन विद्धहृदयो त्रिशङ्कुः कुलगुरेः वसिष्ठस्य शतं पुत्रान् एकैकशः अभ्यर्थयामास तैः सर्वैरपि निराकृतः रुडावृडावृतनयनःपरुषैः…